برای همین همیشه آثارش را در اندازه‌های خیلی بزرگ می‌سازد و آنها را در فضاهای وسیع به نمایش می‌گذارد.

كلَری در آثارش از ساختارهای طبیعی الهام می‌گیرد، از ساختارهای میكروسكوپی گرفته تا  خاكریزهایی كه مورچه‌ها موقع لانه سازی، كنار لانه‌شان درست می‌كنند یا پدیده‌هایی صوتی و شنیداری. برای همین در میان كارهایش ساختارهایی شبیه به ویروس‌ها یا امواج صوتی كه در فضا پیچیده و طنین انداخته‌اند، دیده می‌شود. او همه این آثار را با لایه‌های كاغذرنگی درست می‌كند؛ تعداد زیادی از این لایه‌ها را به شكلی كه می‌خواهد روی هم قرار می‌دهد و بافتی رنگارنگ و جذاب به‌وجود می‌آورد و بعد آن را می‌برد و به ‌شكل نهایی‌اش در می‌آورد.

با یك نگاه به آثارش می‌فهمیم كه او این لایه‌های رنگین را با دقت خیلی زیاد می‌برد. شاید حتی به نظرمان برسد كه پیش از شروع كار، نقشه‌ای دقیق برای این كار طراحی می‌كند. اما واقعیت این است كه او دوست دارد روند كارش هم طبیعی باشد و برای همین موقع كار خودش را به دست بازی این لایه‌های رنگی می‌سپرد و می‌گذارد آنها به او بگویند كه چه شكلی به آنها بدهد. اما به هر حال در بریدن این لایه‌ها نهایت دقت را می‌كند چون دوست دارد برای مخاطبانش این سؤال پیش بیاید كه این آثار با دست درست شده‌اند یا برای شكل دادن به آنها از نوعی دستگاه یا ماشین استفاده شده است.